Powietrzne i morskie siły Stanów Zjednoczonych
zaatakowały obiekty terrorystyczne...
Lot nr 103 linii Pan Am rozbił się w mieście Lockerbie.
Zatwierdził zamachy w Afryce, Europie i na Bliskim Wschodzie...
Nie możemy kontynuować tej agresji wobec Kuwejtu.
Nie będziemy rozgraniczać...
USS Cole został zaatakowany w porcie Arden.
To był akt terroryzmu.
Akt wysoce tchórzowski.
Kolejna piosenka, którą zagramy, to stary i ceniony klasyk.
Dopóki coś go nie zatrzyma...
Miałam to przed oczami, a i tak mnie zaskoczyli.
Ten samolot uderzył w World Trade Center.
Tysiące ludzi w biegu...
Musimy być i będziemy czujni.
Jesteś zarazem najmądrzejszą i najgłupszą osobą, jaką znam.
Nie ja popełniłam błąd. Jako jedyna to dostrzegłam.
Załatwmy ich.
Wszystkich.
Poprzednio w Homeland...
-Gdzie jestem? -W Caracas.
Swoim nowym domu.
Może skomentowałby pan wczorajszy artykuł?
U tej funkcjonariuszki zdiagnozowano chorobę dwubiegunową.
Carrie.
Dzwoniła do dziennikarki.
Wydaje jej się ważne, aby poznali, cytuję:
"jej wersję historii”.
Wiedz, że ją powstrzymam.
Przepraszam.
Zostawcie mnie!
To jakaś pieprzona szopka!
W ostatnim miesiącu Dana poczyniła wielki postęp.
Dobrze sobie radzi.
W sensie jak na kogoś, kto podciął sobie żyły w wannie?
Twoja siostra zniknęła.
Musiałam się z tobą zobaczyć.
-Źle na ciebie wpływa. -I wiesz to, chociaż nawet go nie znasz?
Jest niezrównoważony.
Wiesz, po co tu jesteś?
Żeby przejrzeć zapisy transakcji.
Śledzisz pieniądze do tego gościa.
Majid Javadi.
Irańczyka, który sfinansował atak na tę agencję 12 grudnia.
Może powiedziałby pan Saulowi Berensonowi, że jest ze mną dużo lepiej?
Nie jestem tu przez to, że oszalałam.
Nie wiedzą, gdzie mnie umieścić.
Jestem wspólnikiem w kancelarii Bennett, Parr i Hamilton.
Nasz partner chciałby się z tobą spotkać.
Mówię o wydostaniu cię stąd.
-Wiem, co kombinujesz. -Co masz na myśli?
-Masz mnie za bezradną. -Ani trochę.
Gorzej, myślisz, że jestem słaba
i dzięki odpowiedniej motywacji
zwrócę się przeciw tym, którzy mi to zrobili.
Nieważne, dla kogo pracujesz.
Syryjczyków, Izraela, Iranu...
Powiedz im, że prędzej tu umrę.
Zostawcie mnie!
Trzymaj ją!
Na łóżko.
Nie!
-Nie, proszę! -Trzymaj ją.
-Puśćcie mnie! -Trzymaj ją!
Nie! Nie!
Na łóżko!
Nie!
Trzymaj!
Złap ją za nogi.
Pomocy! Zostawcie mnie!
-Nie! -Trzymaj ją za nogi!
Zostawcie mnie!
Nie! Nie! Nie!
Nie!
Wszystko w porządku?
-Nie będę pytał ponownie. -Wszystko gra.
Drzwi zostają otwarte.
Dzień dobry.
Dobry.
Zrobiłam, o co pan prosił. Poszłam śladem pieniędzy.
-Brakujących 5 procent. -Tak.
Znikają, kiedy pieniądze przybywają do filii w Caracas.
Kiedy to ma miejsce?
W trzeci piątek każdego miesiąca.
Powiedz mi, jak to działa.
No cóż, najpierw rozmieniają pieniądze na drobne nominały,
pakują na paletach na ciężarówkę
i dostarczają w nocy do Estadio Capital.
Trzymają je tam przez noc,
a następnego dnia zgłaszają je jako tygodniowy przychód z biletów.
Pewnie nie wiesz, że Del Paraiso FC przyciąga w soboty więcej fanów,
niż stadion jest w stanie pomieścić.
Niezły sposób na wypranie pieniędzy.
I to dużych ilości.
Według naszych szacunków, około 45 milionów przez ostatnie 10 lat.
Ktoś ma układ z bankiem.
Kto?
Właściciel drużyny?
Możliwe.
Ciężko jednak stwierdzić, kto nim jest.
Klub jest tak skonstruowany,
że chroni tożsamość największego udziałowca.
Ale masz swojego kandydata?
Mam. Ale to nie ma sensu.
Nasser Hejazi.
Powtórz.
Nasser Hejazi.
Zna go pan?
Wiem, że był bramkarzem Iranu na mistrzostwach w 1978.
Jest tam legendą.
Ale to nie może być ten Nasser Hejazi.
-Dlaczego? -Bo tamten nie żyje.
Kto nie żyje?
Słyszałem, że już jesteś.
Dokumenty z Departamentu Sprawiedliwości masz na swoim biurku.
Tak, widziałem.
Mam się tym zająć?
Tak.
Zaraz tu skończę.
Będę czekać.
-Na czym stanęliśmy? -W martwym punkcie.
Chyba że...
Co?
Powiedzmy, że jestem irańskim urzędnikiem,
którego zadaniem jest finansowanie operacji terrorystycznych na Zachodzie.
I?
Widzę, jak wzbogacają się wszyscy bankierzy dookoła.
A dlaczego nie ja?
Przede wszystkim byłoby to niezwykle ryzykowne.
Dlatego tak starannie piorę swoje pieniądze,
ukrywając się pod fałszywą tożsamością.
Bramkarza.
Dokładnie.
Jeśli Gwardia Rewolucyjna dowie się, że zdefraudowałeś tyle pieniędzy...
Może zbliża się koniec mojej kariery?
Może chcę odejść w wielkim stylu?
Może zawsze chciałem mieć własną drużynę piłkarską?
Javadi?
-Dlaczego on? -Bo to była jego operacja.
Bo to ma sens, że to właśnie on
skontaktował się z bankiem w Wenezueli.
I przede wszystkim, bo Nasser Hejazi był jego bohaterem w dzieciństwie.
Jeszcze się nie uśmiechaj.
Na razie to tylko teoria.
Dzień dobry, Carrie. Jak się dziś czujesz?
Masz szczotkę?
Tak.
Dobrze spałaś?
Może być.
Zrobiłam wywiad wśród twoich lekarzy i terapeutów.
Wszyscy dają ci doskonałe opinie.
-Masz może róż? -Dobrze wyglądasz.
Wyglądam jak duch.
Moja siostra i tata też dotrą?
Będą.
Dzwoniłam do nich wczoraj.
Może powinnam powiedzieć, że zatrzymam się u nich na jakiś czas?
To nie będzie konieczne.
Wystarczy, że chcą ci pomóc wrócić do społeczeństwa.
Nie chcę niczego zostawiać przypadkowi.
I nie zostawiasz.
Pozwól mi.
Najpierw wypowie się personel.
Przedstawią swoje raporty, może zadadzą pytania.
Potem wypowie się niezależny ewaluator.
To Walter Walker.
Mój znajomy, sympatyczny gość.
A potem twoja kolej.
I wracam do domu?
I wracasz do domu.
Carrie, już czas.
Ok.
Nie zapomnij podziękować zarządowi za całą pomoc w twoim leczeniu.
Dzięki temu czują, że zrobili coś dobrego.
To zawsze na nich działa.
Podziękowania na prawo i lewo.
Dam radę.
Dzień dobry, Abby.
Gdzie mój tato i siostra? Powinni już tu być.
Nie wiem.
Proszę wstać.
Z Szóstego Okręgu Wirginii, sędzia Robert Strauss.
Proszę usiąść.
Sprawa Carrie Mathison.
Zaczniemy od pana, dr. Maloney.
Rozumiem, że były problemy z lekami pacjentki.
Owszem, Wysoki Sądzie.
-Jednak problem został rozwiązany. -Proszę wyjaśnić.
Zwiększałem dzienną dawkę litu z 600 miligramów do 1800 miligramów.
Carrie uczestniczyła w terapii grupowej i ćwiczeniach z robótek ręcznych.
-Przejawiała talent z ceramiki. -Miło było mieć ją na oddziale.
Pomagała przy roznoszeniu posiłków, świeciła przykładem...
W mojej opinii Carrie Mathison spełnia wszystkie kryteria
do dzisiejszego zwolnienia z jednym zastrzeżeniem:
że będzie kontynuować terapię.
Co pani na to?
Czuje się pani na siłach, żeby wrócić do domu?
Owszem.
Gdzie jest pani dom?
-Mieszkam w Adams Morgan. -Sama?
Tak, ale mój tato i siostra mieszkają 15 minut ode mnie
-i ciągle się widujemy. -Mieli tu dziś być, czyż nie?
Rozmawiałam z ojcem Carrie wczoraj. Powiedzieli, że będą.
Mój tato dotrzymuje słowa.
Pewnie utknęli w korku.
Dziękuję, panno Mathison.
Członkowie komisji naradzą się teraz i wydadzą ostateczny werdykt.
Chciałabym podziękować wszystkim za pomoc.
Jestem dozgonnie wdzięczna.
To nie potrwa długo.
Jedź!
Pan Crosby?
Pójdzie pan ze mną?
Panie?
Proszę usiąść.
Panno Mathison, niestety nie mogę zezwolić na dzisiejsze zwolnienie.
-Co? -Kurwa, nie do wiary.
Nie rozumiem, Wysoki Sądzie.
Dostałem dokument z Departamentu Sprawiedliwości.
Co w nim jest?
Że pani klientka w obecnym stanie psychicznym
stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego.
Jej stan psychiczny jest bez zarzutu.
Czterech specjalistów właśnie to potwierdziło.
Rząd obawia się, że wyjawi tajne informacje.
Czy to nie przez to tu wylądowała? Nie naruszyła praw federalnych?
To było ponad miesiąc temu, kiedy nie brała leków.
Jestem skłonny się z panią zgodzić,
jednak panna Mathison zrzekła się niektórych ze swoich praw,
kiedy rozpoczęła pracę w CIA.
To prawda?
Między innymi z życia, wolności i pogoni za szczęściem.
-Mamy chociaż prawo do apelacji? -Szczerze? Nie wiem.
-Jak to? -To dla mnie nowość.
Panno Mathison, przykro mi.
Uznano, że stanowi pani zagrożenie. Mam związane ręce.
Panno Mathison?
-Muszę zabrać panią na górę. -Potrzebuję kilku minut ze swoją klientką.
Zaraz udam się do Sądu Okręgowego i złożę natychmiastową apelację.
To strata czasu.
-Nie wiesz tego. -Wiem.
Widziałaś człowieka na korytarzu, zanim tu weszłyśmy?
-Nie. Kto to był? -Dar Adal.
Były szef grupy wewnątrz agencji, o której nikt nie lubi mówić.
Jeśli chce mnie tu zatrzymać, to prędko stąd nie wyjdę.
-Muszę skorzystać z telefonu. -Wiesz, że nie mogę tego zrobić.
Chcę zadzwonić do taty, upewnić się, że nic im nie jest.
Pospiesz się.
Przepraszam.
Nienawidzę tego.
Halo?
-Gdzie się podziewacie? -To znaczy?
-Mieliście być na moim przesłuchaniu. -Myśleliśmy, że je odwołano.
Kto wam tak powiedział?
Nie wiem, Maggie rozmawiała z kimś wieczorem.
Z Saulem?
Nie wiem, kto to był.
Nie ma mnie teraz w domu.
Tato, musisz coś dla mnie zrobić.
Saul nie chce ze mną rozmawiać, więc ty musisz z nim pogadać.
Co mam mu powiedzieć?
Powiedz, że się poddaję.
Powiedz,
że nie wytrzymam tu dłużej. Zaczyna mi już odbijać.
Carrie.
Tato, powiedz, że zrobię, co zechce,
-ale nie to. -Carrie, proszę.
Mogę stracić pracę.
Muszę kończyć. Zadzwoń do Saula. Przekaż mu to.
Doskonałe wyczucie.
Urosły ci paznokcie.
Będziemy je musieli później przyciąć.
W plecaku.
Przednia kieszeń.
Kto to?
Jessica.
Moja mama.
Co, do diabła?
Wyśledzą nas przez GPS.
I tak nas znajdą.
Ale nie musimy im tego ułatwiać.
Odbierz, Dana.
Poczta głosowa.
Daj mi.
Dana, tu Mike.
Martwimy się o ciebie.
No i mama chciałaby odzyskać samochód.
Daj znać, czy nic ci nie jest.
Martwimy?
Mam ochotę krzyczeć do słuchawki.
Nic jej nie będzie, Jess.
Jessica.
To Martin i Lynn Carras, rodzice Leo.
Witam.
To mój przyjaciel, Mike Faber.
Wiemy już coś?
Jeszcze nie. Za wcześnie.
Jakieś pomysły, gdzie mogą być?
Jacyś znajomi, ulubione kryjówki?
Dzwoniłam w każde miejsce. Nikt nic nie wie.
Wiem tylko, że ma mój samochód.
Niebieski Outback.
Proszę zgłosić kradzież samochodu i policja nada komunikat.
Nie ukradła go.
-Powiedziała, że jedzie do sklepu. -Kłamała.
Jak widać.
Pani Carras, też chcę ich znaleźć
i jeśli mogę jakoś pomóc...
Zaginięcie można zgłosić po upływie 24 godzin.
Policja ma ich opis,
wiedzą, że Leo jest zbiegiem.
Zbiegiem?
W większości przypadków dzieciaki wracają po kilku godzinach.
Chcą się wyszaleć.
Hormony, młodzieńcza miłość. Wszyscy to przeżywaliśmy.
To nie hormony, to zły wpływ.
Słucham?
Wiemy, kim pani jest, pani Brody.
To powinniście wiedzieć, że moja córka
nie jest odpowiedzialna za czyny swojego ojca.
Wasz samochód w zamian za Camry.
Może coś dorzucisz?
Właśnie zmieniłem mu skrzynię biegów.
Zrobi jeszcze dobre 160 tysięcy kilometrów.
A ten Outback ile jeszcze pociągnie? Przejedzie 30 tysięcy i wysiądzie.
Ale na części Outback jest wart więcej niż tuzin nowych skrzyń w Camry.
To kradziona fura?
Zawinęliśmy ją.
Jesteśmy urodzonymi mordercami.
Znam cię skądś?
Raczej nie.
200 dolarów. Stoi?
Co ty na to, Aurelio?
Jakiś problem?
Chcesz się wymieniać? Samochód za samochód.
Żadnych dwustu ekstra.
Możemy iść gdzieś indziej.
Znam cię.
Stoi.
Idziemy.
Carrie?
Będziesz tak leżeć, czy zamierzasz się spakować?
-Co? -Wychodzisz.
Carrie, wychodzisz stąd.
Wychodzę?
Zarządzenie przyszło z sądu Szóstego Okręgu Maryland.
Mogę wyjść?
-Jak to się stało? -Kogo to obchodzi?
Pakuj się.
No już.
Nie bój się.
Przepraszam za wtargnięcie.
Ty.
Powinnam wiedzieć.
Wypierdalaj z mojego domu.
Wysłuchaj mnie.
-Już raz ci powiedziałam. -Zadaliśmy sobie wiele trudu,
żeby wydostać cię ze szpitala.
Poświęć mi dwie minuty.
Gdybym wiedziała, zostałabym tam.
Wątpię.
Ale przepustka jest ważna tylko przez 24 godziny.
Jak załatwiliście moje zwolnienie?
Dzięki znajomemu sędziemu, który jest gotów zwolnić cię na stałe.
W zamian za...
Za rozmowę z jednym z naszych partnerów.
To wszystko?
Nic nie jest takie proste.
Pewnie masz rację,
ale to powyżej moich uprawnień.
Moim zadaniem jest doprowadzić cię na spotkanie.
Mam jakiś wybór?
Dlaczego nie chcesz wysłuchać, co ten człowiek ma do powiedzenia?
Co masz do stracenia?
Kiedy mamy się spotkać?
Jutro o 8 rano.
Mogę cię odebrać stąd.
W porządku.
To znaczy?
Porozmawiam z nim.
Dobrze.
Do zobaczenia rano.
Helen.
Widziałaś mój samochód?
To znaczy?
Zniknął.
To dziwne.
Nie widziałam go od kilku dni.
Sąd którego okręgu Maryland? Szóstego.
Mają jurysdykcję nad szpitalem w Wirginii?
Dobra, dzięki.
-Carrie? -Właśnie usłyszałem.
Jest zła i zraniona.
Może właśnie rozmawiać z każdym.
Wiemy, kto wnioskował o jej zwolnienie?
-Nie. -Może to jej rodzina.
Jej ojciec nic o tym nie wie.
Agencja wciąż jest osłabiona, Saul.
Może rozłożyć nas zwykłe przeziębienie, a Carrie niesie prawdziwą zarazę.
Znajdźcie ją.
Zabierzcie ją z ulicy.
SKONTAKTUJ SIĘ ZE SWOIM BANKIEM
Obawiam się, że nie ma pani dostępu do pieniędzy.
Nie rozumiem.
Pani konto zostało zamrożone.
-Co takiego? -Zamrożone.
Z polecenia Departamentu Sprawiedliwości. Jest pani w stanie oskarżenia?
Nic mi o tym nie wiadomo.
Mam również skonfiskować pani karty kredytowe.
-Nie dostaniesz ich. -Na nic się pani nie zdadzą.
Zostały anulowane.
Muszę wyjechać z miasta na kilka dni.
Nie mogę ci pomóc.
-Wiesz, że ci oddam. -Nie chodzi o pieniądze.
To o co?
O moje życie.
Jesteś radioaktywna, Carrie.
-Nie powinienem z tobą nawet rozmawiać. -Nie mam już kogo prosić.
-Najpierw napraw sprawy z Saulem. -Staram się.
Mówi, że poszłaś do prasy.
Jezu Chryste, Carrie.
Chcesz, żebyśmy wszyscy trafili za kratki?
Popełniłam błąd. To już się nie powtórzy.
-Taką mam, kurwa, nadzieję. -Masz jeszcze vana?
-Mogę go pożyczyć? -Nie, nie możesz.
Tylko na weekend. Pojadę nad jezioro.
Nie mogę.
Virgil, proszę. Mam kłopoty.
W porządku.
Świetnie, dzięki.
Potrzebuję go w poniedziałek z samego rana.
Jasna sprawa.
Kiedy mogę wpaść?
Cały dzień jestem w biegu.
Zostawię ci kluczyki.
Pozdrów ode mnie mamę.
Moją mamę? O czym ty mówisz?
Virgil?
"W Xanadu Kubla Chan rozkazu mocą pałac rozkoszy wzniósł wspaniały.
Gdzie rzeka Alf swe święte wody toczy
W grot głębi, gdzie się gubią ludzkie oczy
Ku morzu, które słońca nie zaznało”.
Potem idzie dalej...
Piękne, prawda?
Spodobałoby mu się.
Tak myślisz?
Polubiłby cię.
-Był o rok młodszy? -O 11 miesięcy.
Irlandzkie bliźnięta.
Ale jednak.
-To było moje zadanie. -Co?
Chronienie go.
Nie to powinni robić starsi bracia?
Zabił się.
Zastrzelił.
Można winić tylko jego.
Wierz mi, wiem coś o tym.
Moja córka zakochała się na oddziale psychiatrycznym.
Znam paru gości w policji w Arlington.
-Zadzwonię do nich. -Dzięki.
W porządku?
Nic nie umiem zrobić właściwie.
To oni byli niemili.
-To żadna wymówka. -I tak jesteś za dobra.
Nie.
Prawie straciłam Danę. Wiem, co czują.
Powinnam była pozwolić ci się tu wprowadzić.
Jess...
Zawsze dobrze się z nią dogadywałeś. Dużo lepiej niż ja.
Nie jestem jej matką.
To Brody złamał jej serce.
Mogłabym go zabić, Mike.
Przysięgam na Boga.
Zgadujesz?
Tutaj stacjonował twój tata.
-I? -Nie wiem.
Tam, gdzie stoją autobusy.
Był ich długi rząd.
Stałam tam.
Po drugiej stronie parkingu razem z Chrisem i mamą
i innymi rodzinami.
Chris był przerażony. Nie chciał puścić mojej ręki.
Wszyscy wokół ściskali się i płakali.
Dzień, w którym twój tata został wysłany do Iraku.
Grał jakiś zespół marine.
Gdy wyszedł mój tata razem z chłopakami ze swojego batalionu,
widać było, że jest podekscytowany.
Chciał jechać.
Był snajperem, tak?
Tak.
-Ile miałaś lat? -Osiem.
Kurwa.
Nie dlatego tu jesteśmy.
Przyjechaliśmy...
...bo to tutaj się to stało.
Tutaj wypowiedział do mnie ostatnie prawdziwe słowa.
Jakie?
"Żegnaj”.
Wszystko potem było kłamstwem.
-Pamiętasz mnie? -Trudno cię zapomnieć.
Wiem, że to niezręczna sytuacja, ale nie mam się gdzie zatrzymać.
Pewnie powinnam najpierw zadzwonić.
Pewnie tak.
Chodzi tylko o dzisiejszą noc.
Mam jedną kanapę i jedno łóżko.
Łóżko mi odpowiada.
Zapraszam.
Więc to Javadi.
Tak, trzeci od prawej. Ale się postarzał.
Obok niego stoi Edgar Cedeno.
Jeden z celów w czasie misji sprzed miesiąca.
-Kiedy zrobiono to zdjęcie? -W 2009.
Według spisu pasażerów
Javadi odwiedził Wenezuelę dokładnie dwa razy.
Raz, gdy zrobiono to zdjęcie, i raz w listopadzie 2003.
Aby zawrzeć układ z bankiem Cedeno.
Za każdym razem podróżował jako Nasser Hejazi.
Jego alter ego.
Nie mógł powstrzymać się przed tym żartem.
A teraz to go pogrąży.
Za twoją zgodą chciałabym otworzyć śledztwo OFAC
dotyczące jego większościowego udziału w Del Paraiso FC.
-Nie. -Dlaczego?
Czas na cierpliwość.
Nic na siłę.
-Gromadź materiały. -Ale mamy go.
Ukradł ponad 45 milionów z Gwardii Rewolucyjnej.
Gdy to zauważą, rozstrzelają go.
-I dobrze. -Nie.
To nam zaszkodzi.
Jest zastępcą dowódcy wywiadu, Faro.
Wydał rozkaz ataku na ten budynek.
Muszę go tu sprowadzić.
Chcesz go przesłuchać?
Chcę go przemaglować.
Poznać nazwiska wszystkich jego agentów w Stanach
i wiedzieć, jak blisko stworzenia broni atomowej jest reżim.
Panno Mathison?
-Leland Bennett. -Co to za miejsce?
Firma trzyma je dla klientów, którzy wymagają szczególnej prywatności.
Miło mi panią poznać.
Próbowałam wyjaśnić pańskiemu koledze...
-Franklinowi. -Właśnie.
Że marnujecie czas.
Cóż, nie słyszała pani jeszcze naszej oferty.
Nie jestem na sprzedaż.
Nie próbujemy pani kupić.
Naprawdę.
Nikt nie poprosi o coś, co byłoby dla pani zbyt krępujące.
Już czuję się skrępowana.
Sama wytyczy pani granicę, której nie przekroczy.
A ja myślę, że to prowokacja FBI.
-Co pana bawi? -Ma pani bujną wyobraźnię.
Ktoś zamknął moje konta i zabrał mój samochód.
To robota pani agencji.
Właśnie. Nie pójdę do więzienia.
Moim zdaniem już tam pani jest.
Nie ma tu podsłuchów ani kamer, jeśli o to się pani martwi.
Chciałaby pani wyjść na zewnątrz?
No to słucham.
Nasza firma od lat współpracuje z kilkoma krajami z Bliskiego Wschodu.
Lobbujemy w ich imieniu,
dyskretnie reprezentując ich interesy w Waszyngtonie.
Wiem, jak to działa. Czego chce wasz klient?
Od czasu do czasu skonsultować się z panią.
Skonsultować się? W jakiej sprawie?
W dziedzinie, na której się pani zna.
Na przykład?
Niedawno stracił sześciu wspólników.
Może coś o tym pani słyszała.
Czyli mowa o Iranie.
Chciałby wiedzieć, jak ich zidentyfikowano i namierzono.
Właśnie przekroczyliśmy granicę, o której pan mówił.
-Panno Mathison... -Nie zrobię tego.
Iran stał za zamachem w Langley.
Który był odwetem za izraelskie naloty na ich obiekty atomowe.
-Odrzucam takie porównanie. -Dlaczego?
Jeden wojskowy obiekt za inny.
Iran przykłada wielką wagę do proporcjonalnej odpowiedzi
na akty agresji.
Samolot pasażerski za samolot pasażerski,
agent Mossadu za fizyka.
Zamydlili ci oczy.
Jestem zawodowcem.
Płacą mi za wysuwanie argumentów, nie wywieszanie białej flagi.
Żegnam, panie Bennett.
Jeszcze dziś wróci pani do aresztu.
Umieści tam panią instytucja, którą próbuje pani chronić.
Zaryzykuję.
Wie pani, jak to działa. To pani słowa.
To znaczy?
Zna pani określenie "wzbudzać kontrowersje”?
-Nie. -To właśnie z panią robią.
Zmieniają panią w temat artykułu.
Zaczęli od przecieku o pani romansie z kongresmenem Brodym.
Potem było zeznanie Saula Berensona przed senacką komisją
i skierowanie na leczenie.
Wkrótce nikt nie będzie pisał o ataku i o tym,
że zawalili ludzie, których chce pani chronić...
...ale o pani.
O seksie cierpiącej na chorobę dwubiegunową funkcjonariuszce CIA
z jej chłopakiem po praniu mózgu.
-Nie jestem zdrajczynią. -Nie.
Jest pani ciężarem dla wielu ludzi,
którzy mają dużo do stracenia.
Na razie nie ujawnili prasie pani nazwiska,
ale jak długo jeszcze to potrwa? I co będzie potem?
Powiem pani.
Będzie pani zniszczona.
Zostanie pariasem.
Za rok, o ile sama się pani nie zabije,
wyręczą w tym panią.
Jest pani naiwna, jeśli myśli inaczej.
Poślizgnie się pani pod prysznicem, wmuszą w panią tyle litu,
że serce przestanie pracować,
albo powieszą panią na klamce i stwierdzą, że to samobójstwo.
Pozwól sobie pomóc, Carrie.
Jesteśmy w tym świetni.
Możesz załatwić, żebym nie wróciła do szpitala?
Tak.
Jestem spłukana.
-Nie mam grosza. -Zostaniesz sowicie wynagrodzona.
Nie chcę pana więcej widzieć.
Spotkam się z pańskim klientem, ale tylko z nim i tylko osobiście.
-To może być problemem. -Jego, nie moim.
I przekaż mu, że nie podam żadnych nazwisk.
Nie zdradzę swoich ludzi w terenie.
-To sprawa między panią a nim. -Nie, to nie podlega negocjacjom.
Rozumiem.
Pomyśl o tym w ten sposób...
Może znajdziecie jakąś wspólną płaszczyznę.
Zmienicie świat na lepsze.
Uratujecie nas wszystkich.
Pieprz się.
-Coś mówiłaś? -Żebyś się pierdolił.
Pan Bennett kazał dać to pani jako znak dobrej woli.
Co pomyśli, jeśli kupię bilet do Azji Południowo-Wschodniej
i zniknę na jakiś czas w dżungli?
Lepiej proszę pomyśleć o przejażdżce do Atlantic City.
Dlaczego?
Nie wpuszczą pani do samolotu, a pani paszport został unieważniony.
Dobrze wiedzieć. Dzięki.
Miłego spaceru.
-Jakieś wieści? -Nie.
-O co chodzi? -O to.
Załatwił to mój kumpel, detektyw.
Leo nie był w tym ośrodku na leczeniu.
Jego rodzice zawarli ugodę z prokuraturą, żeby nie został oskarżony o zabójstwo.
Co takiego?
Szczegóły nie są znane, ale jakoś zdobył pistolet ojca.
Może mieli razem popełnić samobójstwo, a może nie.
Tak czy siak, jego brat zginął, a Leo nie.
Boże...
Która godzina?
Czy to ważne?
Chcę, żeby to trwało wiecznie.
Zwykle budzę się i czuję się tak dziwnie.
Ale dziś...
Dziś jest idealnie.
Nie chcę wracać.
Nie musimy.
Carrie.
Saul.
Daj nam chwilę.
Co tu robisz?
Nie martw się, nie śledzili mnie.
-Jesteś pewna? -Tak.
Wykorzystałam każdą sztuczkę. Dotarcie tu zajęło mi pięć godzin.
Nic mi nie jest.
Udało się, Saul.
-Zabrali mnie rano. -Kto?
Człowiek o imieniu Franklin.
Zawiózł mnie do domu nad Potomakiem, gdzie poznałam Lelanda Bennetta.
-Prawnika. -Tak.
Co powiedział?
Carrie, co dokładnie powiedział?
Że jego klient stracił sześciu wspólników
i chce wiedzieć, jak ich zidentyfikowano i namierzono.
-Javadi. -Na pewno.
-Zażądałaś spotkania? -Zrobiłam, jak mówiłeś.
Powiedziałam Bennettowi, że musimy się spotkać osobiście.
Zgodził się?
Jesteś niesamowita, Carrie.
No nie wiem.
Byłaś niesamowicie dzielna.
Powinieneś mnie wyciągnąć ze szpitala, Saul.
Nie powinieneś mnie tam zostawiać.
To już prawie koniec.
To zbyt trudne. Nie dam dłużej rady.
Dasz.
Na pewno dasz.
Chodź do środka.
Mira zaparzy ci herbatę.
Przetłumaczone przez LingPerfect